Arthur
gaat zo whisky kopen! Wat is nu belangrijker, de grote rode treinreis of de
whisky? Het was vanochtend wel erg vroeg, veel te laat naar bed gegaan
uiteraard… maar gelukkig brengt de Bob-mobiel ons keurig weg! We hebben zelfs
al heel intelligente gesprekken over het uitdragen van de cup-ŕ-soup gedachte,
yaksoep met haarballen en opel agila’s (“ook jouw auto kan 100”). De
rugzakstatus: Sandra 12, Arthur 18, Eline 22 (waarvan de helft eten) en Teun
weet zijn kilo’s niet.
Op
Schiphol: Arthur belt zijn broehah, die bij de bushalte staat. Uiteraard belt
Tuur naar zijn broer’s huis… Toch maar geen gewuif, behalve van Bob
natuurlijk! Fijn dat we gisteravond onszelf al konden inchecken via internet,
wat heel snel ging en we konden zelf de stoelnummers uitzoeken, achter de
vleugel bij het raam natuurlijk! We hoeven dus nu alleen de rugzakken in te
leveren!
Moskou,
hot town! Not really, het ziet er echt communistisch uit. Grauw, blokkig,
lekker aangelegd vanuit het vliegtuig gezien. Meteen ook de rijvorming
geprobeerd bij de douane. 3 dikke stempels in mijn paspoort! Gelukkig is de
bagage goed aangekomen, en worden we meteen opgehaald door een niet-bespraakte
Rus. Het hotel ligt naast het Kremlin en de kamer heeft er rechtstreeks zicht
op! We zitten in het gerenoveerde gedeelte en het lijkt nu nog steeds op ‘bij
oma thuis’. Super zicht wel vanaf de 11e verdieping. Even de zooi
gedumpt en dan naar het Rode Plein; de St. Basil-kerk is zo mooi! Ook het
mausoleum van Lenin waar bijvoorbeeld Gorbatsjov en Jeltsin op stonden bij de
parades. Ook hebben we in het Gum-warenhuis rondgekeken. Verder gewandeld langs
het Kremlin en lekker gegeten met Georgische wijn (jakkie), kipsalade en zalm
met rode kaviaar. De kipsalade bevatte heel veel knoflook, zodat Tuur zichzelf
de hele avond ruikt praten! Tevens een aantal metrostations afgereisd, met mooie
mozaďeken, kroonluchters, marmer etc. En dat voor 30 cent! De politie/statige
mannen hier hebben trouwens hele grote petten die vaak heel erg achterop het
hoofd staan; het ziet er niet uit! De Russen verder zien er droevig en
ongelukkig uit, maar dat is gewoon hun uitstraling: heel nors. De mannen zijn
niet knap, zo hebben Sandra en ik geconcludeerd, maar de vrouwen daarentegen…
Alhoewel de rokjes soms ook te kort zijn en de laarsjes te wit ;). Mooi, het
Rode Plein en Kremlin by night! Er staan rode sterren op het Kremlin, en er
schijnen echte robijnen in te zitten! Sprookjesachtig, vooral de St. Basil-kerk.
Lekker nog wat wodka gedronken in de hotelbar en dan naar bed…
09.00
uur verzamelen, hmmm, onze buren hebben zich verslapen… De ontbijtzaal zoeken
blijkt een hele onderneming te zijn, na een kwartier de gangen te hebben
afgelopen, toch doorverwezen naar de 21e verdieping, met een heel
mooi uitzicht over de stad! Lekker ontbeten, met blauw ei, salade, broodjes en
rare russische specialiteiten.
ΛΕΗИΗ:
het mausoleum van Lenin, ontzettend russisch! Wazig om Lenin te zien liggen, met
krom handje van de beroerte waar hij aan stierf. Is hij het wel echt??? Het is
heel donker binnen in het mausoleum, zwart en rood gekleurd en allemaal
militairen. Doorlopen en stil zijn graag! Buiten nog langs de graven van Gagarin,
Stalin, Antonov, Bresjnev, de 2 geliefdes van Lenin en nog vele andere bekende
Russen gelopen. Later bij een breakje, besmeurt Teun Arthur nog even met koffie,
gelukkig heeft hij zelf niets… “He spetter!” Hierna gaan we het
Kremlin-complex binnen, met alle regeringsgebouwen en vooral veel kerken.
Grappig om hier nu rond te lopen. Uiteraard nog een russisch ijsje gegeten en
het Gorky-huis (in art-deco-stijl) bezocht. ’s Avonds naar de Mac, nog even
snel douchen in het hotel en dan worden we opgehaald om naar de trein te gaan.
Het blijkt een beetje moeilijk om de oostelijke en westelijke ingang van het
Rossiya uit elkaar te halen, maar toch vinden we onze – uiteraard weer zeer
welbespraakte, NOT – chauffeur. Uiteindelijk bij het station, snel de trein en
wagon gevonden (nr. 10 naar Irkutsk; de Baikal-express). We blijken in de
voorste wagon te zitten, totaal zijn er 11 wagons. Gaaf om zo’n wachtende
trein te zien klaarstaan, al wat stoom blazend. De coupé wat ingericht, dat
zullen nog wel 6 keer moeten doen, en dan gaan we! Yoehoe, op naar Irkutsk!!!
Eerst lekker slapen, we zijn moe…
Het
slaapt erg goed in zo’n tjsoektsjoek. Buiten is het mooi weer! Veel berkebomen
en sneeuwresten. We zijn al een heel eindje gevorderd en komen straks aan in
Vyatka/Kirov waar we 20 minuten zullen stoppen. En da’s mooi, want dan kunnen
we mooi wat brood, bier, pinda’s en chips kopen, voor heel weinig roebels.
Teun en Arthur hebben de restauratiewagon al getest (het bier dan), vanavond
gaat we er eten. Onderweg stoppen we nog een paar keer om de zoveel uur. Op de
stationnetjes komen de locals met van alles langs de trein lopen wat je kunt
kopen: snoep, water, bier, eieren, vissen (!), salades, etc. We kopen wat chips,
salade met bieten/haring/aardappels en knoflook/wortelsalade. Vette knoflook,
niet opeten dus!!! (er zijn grenzen) We eten in de
ΡΕΚΤΟΠΑΡ van de trein: biefstuk, kip,
rijst en wat erwten. Op zich goed te eten, alhoewel ik het wel wat vet vind. De
mevrouw van de restauratiewagon heeft een ontzettende doorkijkbloes, met
doorkijkbeha! We noemen haar dan ook maar Vrouwtje Tepel. De
‘snoepjesmevrouw’ heeft ook zo’n bloes (mode hier?), de provodnitsa’s
gelukkig niet!
Inmiddels
zijn we de tweede tijdszone al gepasseerd. Om half 8 ’s avonds in Perm
gestopt. Wat een industriestad, weinig aantrekkelijks aan! We doen nog een klein
potje mini-yathzee en gaan dan maar weer slapie slapie doen.
Het
is vroeg licht buiten, want in de trein leven we nog volgens Moskoutijd, terwijl
het buiten al +2 uur is. Lekker lamlendig blijven liggen, uiteindelijk toch maar
opgestaan. Buiten is het wat troostelozer geworden: bomen en afgebrande vlaktes
en weinig huizen. We zijn in het Siberië waar vroeger de Gulag waren, de
strafkampen. De Oeral zijn we al over, alhoewel we daar weinig van gemerkt
hebben, lage heuvels, niet veel bijzonders. Vannacht zijn we in Yekaterinenburg
gestopt, maar toen sliepen we lekker, helaas. Straks stoppen we in Omsk. Eerst
nog even een ontbijtje scoren met droog brood, mierzoete jam en vette omelet.
Even een frisse neus halen op een tussenstopje, bakje koffie in samenwerking met
de Samovar, en we kunnen weer!
De
provodnitsa’s stofzuigen 2x per dag de gang en de coupés, of je nu wel of
niet de deur op slot hebt. Ook komt er steeds een loopkleed over het al liggende
kleed in de gang te liggen, voor de eventuele vieze schoenen. In onze wagon is
het al de hele reis tussen de 25 en 30˚C, echte siberische temperaturen
dus! Vanmiddag russische champagne, wodka en cola gedronken in de
restauratiekar. Nog een paar stops en dag 2 in de trein zit er al weer voor een
groot deel op. Vanavond eten we van onze eigen voorraad, we hebben die 6 kilo
niet voor niets meegezeuld natuurlijk! Pasta-achtig iets en noodles van de
noodleman (Teun). Goed te eten, maar alleen die noodles? No noodles anymore,
denken een paar van ons. Op het station kopen we nog een soort viskuit-koeken,
goed te eten. Misschien gaan we morgen nog zo’n gerookt visje proberen… Weer
maar een beetje zitten, lezen, spelletje doen. Om half 10 stoppen we in
Novosibirsk; het is hier -4˚C, en er ligt veel sneeuw. Nog wat broodjes,
chips, fruit en bier gekocht en dan weer onze kooi in.
We
hebben de grens van +4 uur tijdsverschil met Moskou overschreven.
Ik ben al om 04.30 uur Moskou-tijd wakker en ben maar ‘opgestaan’.
Het sneeuwt buiten hard! Het zal vast koud zijn, zal straks mijn sjaal alvast
eens zoeken voor morgen als we in Irkutsk aankomen. Het landschap is hier ook
weer wat anders; iets meer heuvels, net wat ander bos en iets meer bevolkt. We
zijn nu de grens overgegaan van West- naar Oost-Siberië, op 3800 kilometer van
Moskou. Klein stopje van 2 minuten, straks nog een kleintje en dan zijn we om
half 10 in Krashnojarsk. Langzaamaan wordt de rest van ons gezelschap ook wakker
om vanmiddag vast wel weer in slaap te gaan vallen. Wat word je toch moe van
zo’n treinreis! Op Krashnojarsk water en brood gekocht, na eerst ontbeten te
hebben in de restauratsja met brood, kaas en suikerthee. Het landschap wordt nog
bergachtiger en de trein rijdt over beboste hellingen.
Om
half 3 ’s middags stoppen we in Ilanskaya, ook hier is het koud! Freezing,
door m’n broek heen!!! Wel lekker fris om even buiten te lopen met die
tropische temperaturen binnen in de trein. We lopen helemaal naar de achterkant
van de trein en da’s best ver. In de tussentijd krijgen we weer een nieuwe
locomotief, nu een met een ster! Weer even lezen/slapen (wat doe je anders) en
weer een stop. Inmiddels weer tijd om voor avondeten in het restaurant (kip met
aardappeltjes) en naar bed. Vannacht om 04.00 uur Moskoutijd komen we aan in
Irkutsk!!!
Oei, vannacht weinig geslapen. Beetje moe als we gewekt worden. Spullen rapen en naar buiten, we zijn in Irkutsk! Hier is het 09.00 uur. We zijn nog maar amper op het perron of er staat al een mannetje met een bordje “Teun van Wel”. Met nog twee andere reizigers door het drukke Irkutsk heen naar Listvjanka gereden in een busje, een tocht van een dik uur (70 km). Een eerste kennismaking met de buitenwijken van Irkutsk, ook weer armoedig en erg Oostblokkerig. In Listvjanka lijkt het erop dat we de enige 6 gasten van het hotel zijn, en we zien gedurende de dag ook geen andere gasten. Na de zeer gewenste douche (is toch 4 dagen geleden) lopen we naar het dorpje. We hadden er meer van verwacht; het stelt weinig voor. Armoedige huisjes/hutjes met een enkel roze ‘kasteel’ ertussen. Er is een marktje met verse gerookte en gedroogde vis! Mjammie, heerlijk zo’n verse forel!
Hoewel het dorpje niet veel voorstelt, is het Baikalmeer daarentegen geweldig! Het is nog bevroren met hier en daar wat plekjes water. De hele kustlijn ligt bezaaid met kruiend/gekruid (?) ijs, grote schotsen die ook nog eens heel dik zijn. Ik ga uiteraard meteen het ijs op, en hoewel het 27 jaar goed is gegaan, gaat het nu een beetje mis… ik zak er een stukje door. Gelukkig is m’n schoen vanbinnen nog droog en heb ik alleen een natte broekrand… Ontzettend gaaf dat ijs, machtig om te zien, en dan te bedenken dat we hier nog maar een heel klein stukje van het meer zien. Ons hotel heeft trouwens een perfecte view over het meer. Gedurende de middag zien we steeds meer sneeuwbergen aan de overkant van het meer. We lopen tot voorbij Listvjanka en weer helemaal terug naar het hotel, een wandeling van een paar uur. Lekker, zo na 3 volle dagen en nachten treinen. ’s Avonds eten we in het hotelrestaurant, waar we de enigen zijn. Het serveerstertje spreekt geen woord niet-russisch en wij weinig russisch, dus het is een hele uitdaging om onze bestelling op te geven. Na wat vertaalwerk met boekjes heen en weer, wordt er iets besteld en we wachten af. Het is een salade, soep en een visschotel geworden. Erg lekker, maar vooral erg vullend. Nog een drankje in de hotelbar ( ja, ook hier zijn we de enigen), en dan lekker slapen in een gewoon bed. Morgen nog een dag in Listvjanka, wat zullen we dan gaan doen?
Vrijdag 30 april
Hoera, hoera, hoera, lang
leve de koningin!
Na lekker geslapen te hebben (misschien te lang?), op weg naar het ontbijt. Echt geweldig met ham, kaas, eieren, koolsla en rare koffie. Mwôh, not really. Daarna getracht een auto te huren, maar niet gelukt. Te duur en te moeizaam. Daarna maar naar het pontje gelopen om naar de andere kant van de riviermonding te gaan: Port Baikal. En dat voor 20 roebel p.p.! Op het pontje ontmoeten we een vriendelijke Rus die ook in ons hotel blijkt te zitten. We lopen een stuk langs het oude spoor. Vroeger ging hier de Transsib de boot op, de hele trein! En werd zo naar de overkant gevaren om weer verder te kunnen gaan! Tegenwoordig loopt de spoorlijn vanuit Irkutsk onderlangs het meer door. In Port Baikal lopen nog wel alle sporen, waar nog zelden een trein rijdt. Ook een hoop schepen, het is hier een echte oude verrotte haven (die nog wel gebruikt wordt). Met een ontzettende troep! Zo schoon als het in Moskou was, zo smerig is het hier (en ook wel in de rest van Rusland)! Veel afval en dergelijke. In het dorpje Port Baikal is het iets idyllischer, hoewel ook erg vies, wel een goed sfeerplaatje. Alsof de tijd hier heeft stilgestaan… Wat doen de mensen hier de hele dag, en waarom blijven ze hier wonen? Ik denk dat ze hier veel minder gehaast leven als in het westen, en dat er al vele generaties voorbij gegaan zijn. Men kent het niet anders. De huisjes zijn armoedig, klein en primitief voor onze begrippen. Maar ja, als je niet anders gewend bent. Je moet zo’n Rus ook niet in een van onze Vinex-locaties neerzetten.
Na een tijdje gepoekeld en rondgekeken te hebben, gaan we om 16.00 uur weer terug met het pontje. Er moet ook een hele grote vrachtwagen mee, volgens mij past ie er nooit op! Maar Russen kunnen goed sturen en hij past net. De pont ligt meteen een meter dieper in het water, spannend!!! Weer terug naar de overkant/goede kant en nog een beetje relaxen in het hotel. Op het balkonnetje zitten we net buiten de wind in de zon en da’s wel lekker. Ik schat de temperatuur hier nu net boven het vriespunt, maar de zon maakt het aangenaam. Langs het meer voel je wel de wind die vanaf het ijs komt en die is dus ook echt ijskoud. Ik vind het heerlijk hier en vooral het wandelen (met name na de lange treinreis)! We hebben net ontdekt dat we overmorgen precies aan de overkant van het meer (daar met die besneeuwde bergen) gaan rijden als we verder gaan naar Mongolië. Wie zien hier ook maar een klein stukje van het Baikalmeer, het is nog zeker 6x zo groot als wat we nu zien. Het is het grootste en diepste meer op aarde, en er leeft zelfs een zoetwaterzeehond in! En ook nog andere rare vissen die je nergens anders ter wereld tegenkomt, heel bijzonder. Ook is het water erg helder, en dat schijnt ook op grote diepte nog zo te zijn. Jammer dat we niet wat meer naar het midden van het meer kunnen varen, maar nu met het bevroren ijs is het toch ook wel een erg gaaf zicht!
’s Avonds toch maar weer in het hotelrestaurant gegeten, veel anders is er niet in de buurt. Dit keer hebben we een engelssprekende ober wat de boel een stuk makkelijker maakt. Vandaag een lekker stukje vlees, na 3x vis gisteren. Ook erg lekker. Arthur is een beetje grieperig en wordt met thermometer, paracetamol en Sandra naar zijn bed gestuurd. Teun en ik lopen nog een klein rondje in de buurt van het hotel en ontdekken de banja’s en de sauna. Na het zonnetje op het balkonnetje vanmiddag is Teuns neus echter wel verbrand!
Zaterdag 1 mei
Vandaag lekker een beetje uitgeslapen, we worden pas om 12.00 uur opgehaald. Het SNEEUWT! Na het ontbijt – dit keer met pap (bah) i.p.v. de eieren – naar Irkutsk gebracht. Het sneeuwt behoorlijk onderweg. In Irkutsk zijn we bijna bij het hotel als we moeten stoppen voor een heuse wielertocht! De ronde van Irkutsk? Waarom houden ze in godsnaam hier een wielerronde als het vriest dat het kraakt? En ook nog maar eens ter grootte van een paar huizenblokken. Amazing!
Na ingecheckt te hebben – de hotels worden steeds aftanser – pakken we ons goed in tegen de kou en sneeuw. Het is -4˚C. We lopen langs het grote standbeeld van Lenin, daarna de Karla Marxa Ulitsa af (door de sneeuw) en nog in een russisch warenhuis gekeken (veel kleine winkeltjes in een grote winkel). Terug in het hotel (voeten ontdooien) kunnen we zowaar een email versturen! Wel langzaam, maar ik ben al blij dat het kan. Kunnen we het thuisfront laten weten dat alles goed gaat. Onderweg vandaag hebben we al wat broodjes en een stuk pizza genuttigd, dus bij het avondeten bestellen we alleen een voor- en nagerecht. Dat dacht ik! Mijn voorgerecht bestaat uit twee ontzettende pannenkoeken met zalm, room en kaviaar. Heel erg vullend! Gelukkig geen ijs als toetje, maar een peer met chocoladesaus en pitten. Ik zit vol!!! Nog een wodkaatje in een van de barren (niet die met de paaldanseres) en dan naar bed. Morgenochtend worden we al vroeg weggebracht naar het station!
Zondag 2 mei
05.00 uur: de wekker! Douchen (voor 4 dagen) en go with the flow. Beneden staat ons ontbijt ingepakt klaar om mee op de trein te nemen, wat een service! 2 stukjes belegd brood, een sinaasappel, yoghurtje, sapje en water. We worden netjes bij het station afgeleverd en komen bij de trein en bij onze wagon, die potdicht zit. Geen vriendelijke provodnitsa’s die ons verwelkomen of zelfs maar binnenlaten. Via een andere wagon dan maar in de trein geklommen (letterlijk). Onze coupé blijkt al bezet te zijn door een stel Mongolen met een ontzaglijke hoeveelheid handelswaar. Er komen steeds meer leren jassen, slippers en dergelijke naar buiten gerold in van die immens grote tassen, die ze hier als balen hooi verrollen. Uiteindelijk kunnen we onze coupé binnen. Deze trein is een stuk aftanser dan de vorige, hij lijkt uit het spoorwegmuseum te komen! Beetje viezig, geen kleedjes en al helemaal geen stofzuigende provodnitsa’s. Er is maar 1 toilet open, we vermoeden dat de ander is volgestouwd met handelswaar. We vertrekken uit Irkutsk en er blijken nog meer nederlanders in onze wagon te wonen. De provodnitsa is weer als sneeuw voor de zon vertrokken en we zullen haar amper zien deze reis.
Na een tijdje treinen komen we bij het Baikalmeer: groot, wit, bevroren, kortom ontzettend gaaf! Aan de andere kant van het meer rijzen sneeuwbergen op, ook erg mooi. We rijden nu voor de komende 200 kilometer langs het Baikalmeer.
We maken een eerste stop op een stationnetje en de eerste handelspartij begint. Een grote kluwen mensen met veel jassen, broeken en andere zooi. Met daartussen nog mensen die brood, vissen en aardappels verkopen. Wij kopen al hangende uit het raam (wat in deze trein wel open kan) een heerlijk vers brood van een oude vrouw. Onze oude broodjes die al wat stonken en vast sowieso niet lekker waren, gooien we naar een zwerfhondje toe, die zelfs de hotdog lekker vindt. We horen van de nederlanders dat er al knokpartijen zijn geweest in deze trein, tussen de handelaren. Ook is er al ergens een ruitje gebroken. Zijn wij blij dat we het eerste stuk de Baikal-Express hadden!!! Even gaan plassen in deze trein is trouwens best een onderneming, je moet over een aantal balen zooi heen, maar it’ll do.
Inmiddels rijden we verder langs het meer; op het ijs zitten een paar vissers, net zoals je uit de Donald Duck kent. Het is vandaag weer een zonnige dag en er is de afgelopen nacht veel verse sneeuw gevallen. We rijden door een WinterWonderLand! Het lijkt wel kerst… Na een klein dutje komen we aan in Ulan Ude, waar we nog wat brood, cola, bier, chips en koeken kopen (de gebruikelijke boodschappen he). De Mongolen dringen hier niet alleen maar voor, maar ook echt onzettend voor. Als er nog maar 10 centimeter tussen jou en het kioskje is, weten ze zich er nog tussen te dringen en dus lekker voor te gaan. Daarnaast houden ze ook totaal geen rekening met fatsoensnormen zoals wachten totdat je er langs kan ofzo. Nee, ze dringen zich er gewoon langs, soms tot wrikken aan toe! Stelletje MONGOLEN!!! Ook zien we op het station nog een knokpartijtje tussen een handelaarstertje en twee russische militairen; je mag namelijk niet eens handelen op de perrons! Een jasje wordt zelfs aan stukken gescheurd. Nogmaals: wat een stelletje Mongolen!
Na deze ervaringen tuffen we rustig verder richting de grens. Om 19.00 uur Irkutsk-tijd komen we aan in Naushki, de russische grenspost. Netjes afwachten, paspoorten inleveren (en hopelijk weer terugkrijgen), formuliertje invullen en nog meer wachten. In de tussentijd eten we de survival-chili, want we hoorden net dat de restaurantkar helemaal uitverkocht is. Op het perron mag niets verkocht worden, dus staan de ‘kioskmensen’ achter een hek met hun stalletje en kan men door het hek heen dingen kopen. Het gaat nog wel even duren voor we verder gaan en de wc is op slot gegaan. Gelukkig kunnen we op het station, al is het wel een ontzettende ransbak. Veel roebels opgemaakt aan eten en drinken. We gaan toch Rusland uit nu. Uiteindelijk hebben we nog zo’n 12 euro aan roebel over. Na 2,5 uur komen er eindelijk weer officials aan en moeten alle gordijntjes dichtgetrokken worden en iedereen beneden op de banken komen zitten. Wat een gedoe, dit kan sneller! We hebben maar een kennisquiz gedaan met vragen uit de Lonely Planet, en Tuur heeft gewonnen. De buurman wist ook veel antwoorden … Op het station net hebben alle nederlanders hun raampjes gepoetst, was erg grappig om te zien. Het blijkt dat de nederlanders van hiernaast rechtstreeks vanuit Moskou naar Ulan Bator gaan, in 1 ruk, en dat met deze trein! Ik benijd ze niet… De provodnitsa’s zijn inmiddels tevoorschijn gekomen en hebben nu een kleed in de gang gelegd; zou dat voor de russische officials zijn geweest? Of rollen die balen handelswaar beter zonder kleed? De balen zijn nu trouwens als sneeuw voor de zon verdwenen. De afgelopen twee uur hebben er allerlei Mongolen heen en weer gelopen met allerlei bagage. Ik weet niet waar ze het gelaten hebben. Wel kwam er om de zoveel tijd een Mongool (een Patjepeejer volgens Teun) in onze coupé naar binnen gluren. Mooi dat we onder geen voorbehoud de coupé meer alleen laten! Sandra is net even op visite gegaan bij twee nederlands/engelse dames die we eerder ontmoet hebben, en die schenen wat Mongolen uit hun coupé hebben moeten meppen, voordat ze erin konden. En zonder de hulp van enige provodnitsa, want die lag te slapen! Terrible, wat een gedoe.
Inmiddels staan we al bijna drie uur stil en hebben we nog steeds ons paspoort niet terug. Uiteindelijk krijgen we ze terug, na 3,5 uur wachten. De coupé wordt nog even gechecked op verborgen stuff, maar als ze zien dat we toch echt toeristen zijn, gaan ze snel verder. We rijden weer, en kunnen weer plassen!!!
Niet veel later krijgen we alweer een mongools invulformuliertje en rijden we weer een stukje. Toch maar alvast de slaapzak in; het is voor ons al 23.00 uur. Een mega-strenge mongoolse official-mevrouw controleert onze paspoorten, nadat we drie formulieren hebben moeten invullen, waarvan een in het mongools. Gelukkig kwam iemand voor ons vertalen, want we konden er nog geen letter van vertalen. Eindelijk mogen we slapen. Tot een uurtje of half 7…
Maandag 3 mei
Goodmorning Mongolia! We rijden al snel na het ontwaken Ulan Baatar (UB) binnen en zijn binnen no-time buiten. Nog geen Bert te zien. Na een paar minuten komt er een mongoolse jongen (Boller) aan, die voor Bert werkt. Bert is onderweg, zegt hij. En wat later komt Bert er inderdaad aan. Hij klinkt als een echte Amsterdammer en woont sinds een paar jaar in Mongolië. Hij is getrouwd met een Mongoolse en heeft twee zoontjes. We drinken eerst een bakje koffie op het station, daarna gaan we middels een rondritje door de stad naar een markt, waar geen toeristen komen. We worden dan ook goed bekeken. Wij kijken zelf ook onze ogen uit; eerst op de vleesmarkt, waar hele stukken koe, schaap, kameel en nog meer liggen. Ze worden ter plekke in stukken gesneden, ontbeend en wat er nog meer mee moet. Je moet oppassen dat je niet tegen een stuk beest aanloopt. Buiten rijden auto’s af en aan met de kofferpak vol stukken dier, gewoon zo erin gegooid alsof het een boodschappenkrat van de AH is! Bert koopt een stukje haasbiefstuk voor ons voor vanavond. Daarna gaan we naar het groenten- en fruitgedeelte, waar hij ook nog wat inkopen doet, en dan gaan we ‘op huis aan’. We rijden door de buitenwijken van Ulan Baatar, vol met gers, indrukwekkend om te zien. Het schijnt dat zo’n 80% van de Mongolen in UB woont! Eenmaal buiten UB, wordt de weg steeds minder van kwaliteit. Gelukkig heeft Bert een mega 4x4-kar, dus dat gaat redelijk. Onderweg naar het Terelj-park, waar Bert woont, stoppen we nog bij de Turtle Rock (zegt genoeg) en bij een ovo waar we 3x omheen lopen voor goed geluk. Dan komen we in het dorp van Bert. Hier houdt de weg op. We steken dan letterlijk de rivier door en komen op een grote vlakte waar in de verte de ger van Bert ligt. Geweldig! Een eindje van de ger van Bert vandaan, staan twee gers voor de gasten met daarbij een geďmproviseerde toilet+douche. Het toilet bestaat uit een hurkbak met een gegraven put eronder, de douche uit een douchebak alwaar je met je emmertje in kan gaan staan. En that’s it. Hier kennen ze geen riolering en electriciteit! Na een uitermate lekkere lunch gaan we wandelen richting de rivier. We steken een paar keer een zijstroom over tot we bij de grote stroom komen. Die kunnen we niet zelf oversteken. We steken de vlakte over en beklimmen een van de grote heuvels rondom de vallei. Een half uur om boven te komen, en het wordt steeds steiler. Boven hebben we wel een heel geweldige view over de valleien! Schitterend, wat een uitgestrekt land is dit toch! Naar beneden en een lekker soepje eten bij Ganna, de vrouw van Bert. Daarna even naar onze eigen ger om een eerste vuurtje te stoken. Het wordt dan heel snel warm binnen! Om half 9 komt Bert terug van zijn bezigheden en gaan we eten: haasbiefstukje, gebakken aardappeltjes en salade. Daarna nog een toetje van eigengemaakte yoghurt en vruchten. Heerlijk! Nog een kopje (nederlandse) koffie en dan naar bed. Eerst het vuur nog wat opstoken want het zal vannacht wel koud worden. Helaas gaat het vuur al snel uit. ’s Nachts is het inderdaad koud, de slaapzak en deken is net niet genoeg, dus als ik naar de wc moet om 6 uur ’s ochtends, pak ik nog maar een dekbed erbij. Da’s beter. Nog een vuurtje erbij aangemaakt, maar dat houdt niet lang. Toch weer in slaap gevallen.
Dinsdag 4 mei
Goeiemorgen! Het is koud, in de ger is het zo’n 5˚C. Snel plassen, wassen en naar Berts ger voor het ontbijt. Boterhammetje met gebakken ei, bacon en tomaat en nog veel ander lekkers. Met Lexpresso, gezet door Lex, een vriend van Bert die hier een maandje logeert. Smaakt goed! Na het ontbijt gaat Bert de paarden zoeken, zodat we kunnen paardrijden! Oh en wat heeft Teun er zin in! De paardjes arriveren snel en worden gezadeld. En daar gaan we dan… Ik vind het heerlijk om weer op de rug van een paard te zitten. De mongoolse steppepaardjes zijn klein en pezig, nu net na de winter zit er weinig vlees aan. Heel wat anders dan de mooie paarden die je in Nederland in de wei ziet staan. We rijden een berg op en stoppen bovenop voor een mooi uitzicht. Het is ontzettend gaaf om zo met je paardje door de steppe te crossen! Na een uurtje of 3 komen we terug bij Berts ger waar de broodjes hamburger al op ons staan te wachten. Mjammie! Dat gaat er goed in. Een glaasje whisky na het eten en we beginnen ontzettend in te kakken. Inmiddels is het buiten gaan sneeuwen, dus een wandeling wordt even uitgesteld. Wellicht gaan we straks nog een ritje in Berts jeep maken. Eerst maar weer even warm worden bij ons eigen vuurtje. De sneeuw houdt aan dus we gaan nog even niet naar buiten. Om een uurtje of 8 wordt het weer wat beter en probeert de zon er door te komen. Het klopt inderdaad wat ze zeggen: in Mongolië heb je vier seizoenen in een dag!
We maken nog een wandeling en krijgen dan lekkere goulash. Men is hier gewend om pas laat te eten, zo als het donker wordt en dat is pas rond 21 uur. Na het eten nog een klein vuurtje maken in de ger en dan naar bed. Toch maar een trui en broek en sokken aan in bed, afgelopen nacht was het koud. Welterusten!
Woensdag 5 mei
Bevrijdingsdag vandaag, maar dat hoeven we niet te vieren en hier al helemaal niet. Als we wakker worden is het nog kouder dan gisteren, de thermometer geeft nu 0˚C aan. Als we de deur opengooien ligt er een dunne laag sneeuw buiten! Mooi om te zien, ook tegen de bergen aan ligt een laagje wit. Wassen (koud!) en dan met Berts jeep een eindje de vallei in naar een uitzichtspunt. De jeep kan tegen de berg oprijden, da’s wel heel relaxed. Mooi zicht op de omliggende bergen, valleien en de samenkomst van twee rivieren. Dan terug voor het ontbijt, wederom een lekker eitje met bacon, tomaat en kaas. Om een uurtje of 12 laden we alles en iedereen in en rijden we naar UB. We worden afgezet bij het hotel en nemen afscheid van Bert, Ganna, Djengu, Timudjin en Lex. Bert heeft Boller ingeschakeld om ons in een middag UB te laten zien, dus we bombarderen hem meteen tot Mr. Guide. We gaan eerst naar het Gandan-kloostercomplex, het enige (boeddistische) klooster dat de communistische zuivering heeft doorstaan. Erg mooi, de tempels zien er erg mooi uit en in de hoofdtempel staat een 36 meter hoge Boedda, gemaakt van kalk met goudomhulsel en naar het schijnt ook gevuld met goud, zilver, edelstenen en zelfs (toen nog levende) schapen! Ook komen we langs de ‘leestempel’, waar boeddistische monniken en roodgele gewaden de heilige boeken aan het lezen zijn. Dit doen ze al hardop spreken/mompelend en af en toe wordt er ook met belletjes gerinkeld en op bekkens en dergelijke geslagen. Ontzettend indrukwekkend om te zien. De monniken zitten met gekruisde benen op bankjes gedurende de hele dag. Ze zijn er van oud (dik bejaard) tot jong (jaartje of 6). Onderweg moeten we aan van die gebedskokers draaien, om te bidden tot de god. Ik vind het een ontzettend mooi tempelcomplex!
Na het complex scoren we een taxi waar we met 5 man best in kunnen en worden afgezet bij de Department Store. Een snelle blik (goedkoop goud, megadure elektronische apparatuur) en dan naar het Sukhbataar-plein met de regeringsgebouwen en het mausoleum van Sukhbataar. Vervolgens naar het Nationaal Historisch Museum met dinosaurusskeletten (de enige ter wereld van deze soort en recht uit de Gobi-woestijn). Tot slot gaan we naar de zwarte markt, waar je alles kunt kopen wat je nodig kan hebben. Nu snappen we eindelijk waar die vele schoenen en andere handelswaar uit de trein naar toe gaan! De markt is ingedeeld in verschillende gebiedjes: schoenen, kleding, sokken/ondergoed, koffers, eten, en genoeg anders. Ik koop een mongoolse del, een jasje, erg mooi. Wel duur voor mongoolse begrippen maar ik vind 20.000 tögrög (€15,-) een mooi prijsje. We kopen nog wat water en brood voor morgen in de trein en gaan terug naar het hotel. We eten bij de Koreaan die Bert ons heeft aangeraden. Het is voor ons allemaal de eerste keer. We bestellen een paar verschillende dingen en wachten af. Er komen twee grote vleesschotels (kip en varken) aan, waar een tigtal kleinere schaaltjes met hapjes omheen geparkeerd wordt. Ik vind het heerlijk, maar het is erg pittig en de anderen hebben er moeite mee. Na het eten gaan we nog even naar de Stranger Bar (what’s in a name?), waar we Bert & Co. weer tegenkomen. We drinken mongools bier uit halve liters. Er komt later nog een mongoolse vriendin van Bert en Ganna bij die duits spreekt, dus we krijgen aan tafel een leuk internationaal taalverkeer van mongools, engels, duits en nederlands. Wonderlijk! Na 2 biertjes gaan we nog even snel een email versturen in het nabijgelegen internetcafé en dan terug naar het (meest afstanse van de hele reis) hotel. Morgen vroeg worden we weer opgehaald voor het laatste stuk treinen naar Peking! Nog even douchen voor het slapengaan (waar we best behoefte aan hebben na 4 dagen) is helaas niet echt mogelijk; van 3 straaltjes ijskoud bruin water word je echt niet schoon! Dan maar slapen, op een heerlijk zacht bed, een welkome afwisseling na het houten ger-bed.
Donderdag 6 mei
Heerlijk geslapen! Op de latten bij Bert kan je het echt niet langer dan 2 nachten volhouden, wil je geen rugklachten krijgen. Wonder boven wonder doet de douche het nu goed, heerlijk na 4 dagen! Op naar de trein dan maar, met wederom een ingepakt ontbijtje mee, en de transfer-meneer (met treinkaartjes!) staat al op ons te wachten. Het blijkt dat we nu een chinese trein hebben met alleen maar mannelijke provodnitsa’s (of hoe ze dan hier ook heten). De coupé is lekker chinees getint, met lichtblauwe fluwelige beddendekjes, aj. De trein vertrekt en we rijden langzaam Ulan Baatar uit. Langzamerhand maken de mongoolse steppebergen plaats voor lager liggende gedeeltes tot we in de uitgestrekte vlaktes van de Gobi-woestijn terechtkomen. Een redelijk kleurloos landschap waar kuddes paarden lopen. Nog geen kamelen te zien. We krijgen om 11.00 uur (10.00 uur Pekingtijd) een maaltijd in onze coupé: broodje, soort snitzelhamburger, salade. Mwôh, edible maar niet echt lekker. Blijkbaar hoort dit bij onze treinkaartjes, ze halen er een foodticket af. Zou het eten in de restauratiewagon ook zo zijn? De ‘lunch’ is inmiddels verorberd en het landschap buiten wordt steeds woestijniger. We stoppen in Choir, daarna in Sainshand. De temperatuur stijgt, we kunnen al zonder jas naar buiten! In Sainshand, een echt woestijnstadje in the middle of nowhere, waait het behoorlijk hard en er zit veel stof in de lucht. Onderweg zien we wederom kuddes paarden, schapen en eindelijk de langverwachte kamelen! Met de trein door de Gobi-woestijn!!! De temperatuur in de trein is inmiddels ook gestegen van 13˚C vanochtend naar 28˚C nu. It’s getting hotter here… Om een uurtje of 7 ’s avonds gaan we naar de restauratiewagon om te eten. En om erachter te komen dat de keuken net 10 minuten gesloten is. K**** dus! How must we know? We druipen maar weer af naar onze coupe om onze laatste noodmaaltijd te nuttigen. En met wat chips en marsen erbij gaat het wel. Om 20.30 uur stoppen we in Zamyn-Uud, de mongoolse grenspost. Daar gaan we weer! Formuliertje invullen, wat half ingevuld weer wordt ingenomen. Het zal wel. Daarna de (dit keer snelle) paspoortinspectie. Nog wat wachten en om half 11 weer verder richting chinese grens. Om 23.00 uur weer gestopt… wachten maar weer. Op zich is het allemaal wel interessant, maar waarom het nu toch steeds zo lang moet duren? Het eerste formuliertje wordt opgehaald. Opeens komt er een grote witte jas met mondkapje onze coupé binnenlopen om ons te ‘bliepen’. Ze (denken we tenminste) houdt een soort lasergun op ons voorhoofd gericht op 10 cm afstand en bliept. Blijkbaar meet ze onze temperatuur! En dat in 2 seconden. Hoe kunnen ze nu op deze manier SARS bestrijden??? En wat nu als je net een beetje verkouden of koortsig bent? Word je dan van de trein geplukt? Hmm, vreemde business. Joepie, weer een formuliertje in mogen leveren. Waiting on… Een vriendelijke chinese douanier komt ons laatste formuliertje halen en de paspoorten bekijken. Leuk hoe zo’n Chinees onze voornamen probeert uit te spreken… ach, hij doet z’n best.
We gaan weer rijden! Naar een grote hangar waar de hele trein uit elkaar gehaald wordt om er chinese wielen onder te zetten. Het russische en mongoolse spoor is smaller dan in de rest van de wereld en dus moet de hele boel bij de grens gewisseld worden! Indrukwekkend om te zien; de hele trein wordt aan stukken gereten en elke wagon afzonderlijk wordt opgetild door 4 hydraulische liften. De oude wielen worden er vanonder gereden en vervangen door de nieuwe. Het hele proces gaat erg schokkend en duurt al met al een behoorlijke tijd. Hierna wordt de boel weer aan elkaar gekoppeld (in dezelfde volgorde he) en gaan we weer langs het perron van het station staan. Helaas is alles dicht, het is al 01.00 uur. Eindelijk mogen we dan China in…
Vrijdag 7 mei
Goodmorning China! Heel ander landschap weer. Veel
akkers, rijstvelden, kleiďge huisjes, Chinezen in blauwe werkkleding, veel
fietsers. Alle mensen zwaaien naar de trein, dus (meestal) wuiven we gezellig
terug. Je gaat er bijna wat van denken… We hebben aan de grens vannacht een
nieuwe restauratiewagon gekregen dus we gaan lekker ontbijten. Brood, omelet,
jam en thee/koffie. Dat gaat er erg goed in! We rijden steeds dieper China in,
er komen steeds hogere bergen (van die mooie groene). We zouden al wat muur
moeten hebben kunnen spotten, maar het is heiďg. Nog even afwachten…
The Great Wall!!! We hebben hem gezien, sterker nog, we rijden er dwars doorheen! Wauw! En hoe steil hij wel niet is op sommige plekken, gewoon de kromming van de berg volgend. Mooie groene bergen en dan die muur die zich er overheen kronkelt als een slang. Wat chinese muziek op de achtergrond (in de trein) en het beeld is compleet! Tussendoor gaan we even lunchen, we krijgen 5 verschillende gerechten en een kommetje rijst. Echt chinees, zo goed chinees heb ik nog nooit gegeten. Daarna weer lekker uit de ramen hangen voor schitterende views. Langzaamaan komen we in de buurt van Peking/Beijing. De bergen verdwijnen en er komt meer bebouwing. Om een uurtje of 3 ’s middags rijden we het station van Peking binnen, waar onze gids Loďs al op ons staat te wachten. Met onze chauffeur brengt ze ons naar het hotel, een ritje van 20 minuten. We zijn er stil van, wat een grote hoeveelheid mensen en nieuwe indrukken opeens! En dat vergeleken met de ger op de mongoolse steppen… Dit is ook wel een cultuurshockje hoor. Aangekomen in het hotel blijkt dat het een 4-sterren hotel is, erg luxe. Zeker als we in de kamer komen: een ontzettend kingsize-bed (waar je met z’n vieren in zou kunnen), zitje, warm en koud water-apparaat, minibar, luxe badkamer met telefoon naast de plee en de slippers die klaar staan. Ook een nachtkastje met knoppen voor de bediening van al het licht, de tv, etc. En zelfs worden de gordijnen ’s avonds netjes voor je dichtgedaan (tot de 3e dag toen de inhoud van Teuns tas het onmogelijk maakte om bij het raam te komen…).
Lekker douchen!!! Dat is fijn en luxe, weer volgens westerse begrippen. Wat zijn wij in Nederland maar verwend. Om een uurtje of 18 lopen we richting het Tianmenplein om wat te eten te scoren. Weer een hoop indrukken die je opdoet, vooral als we door de echte (?) chinese straten lopen. Alsof je continu in Chinatown loopt, hihi. Er wordt vanalles verkocht langs de straat en vanuit huizen, en er zijn kleine winkeltjes gemaakt in die huisjes die dienst doen als kapper, fietsenboer, etc. Erg indrukwekkend, overwhelming eigenlijk! En zoveel te koop, ik krijg spontaan shopneigingen want niets is duur. Bij het Tianmenplein ontwaren we de eerste McDonald’s-Parasol en de Big Mac laat niet lang op zich wachten. De Big Mac Index is hier goed; een menuutje kost nog geen 2 euro! Daarna weer verder gekuierd langs alle winkeltjes, nog een chinees pakje gekocht voor Sterre en Rowan. We komen een chinees stelletje tegen die maar al te graag hun engels willen oefenen en ons aanklampen of ze een tijdje met ons mee mogen lopen. Nice, maar wat een vragen. En dan kom je erachter dat wij toch wel hele rijke westerlingen zijn en heel anders leven. Ik noem maar het feit dat wij zoveel kinderen kunnen krijgen als we willen, dat het geslacht van het kindje niet uitmaakt, dat onze reissom van ongeveer 2000 dollar per persoon voor hen 2 jaar leven betekent, en dat wij eigenlijk wereldreizigers zijn die ook buiten ons eigen land (kunnen) komen! Wederom: impressive!
Moe van de reis en alle indrukken gaan we naar onze hotelkamer om lekker bij te slapen; morgen onze eerste excursiedag!
Zaterdag 8 mei
Heerlijk slapen in zo’n kingsize-bed! Ontbijten in een
van de twee restaurants van het hotel: ruim voldoende keuze. En dan om half 9 op
stap: eerst naar het Tianmenplein (het plein van de Hemelse Vrede) en naar de
Verboden Stad. Mr. Go, onze chauffeur, rijdt ons keurig rond vandaag en morgen.
Loďs, onze gids (vreemd genoeg heet de kat van Tuur en San ook zo), vertelt
aardig wat, maar stekkert vooral lekker door. We gaan in een redelijk tempo de
Verboden Stad door. Het is vandaag nogal heiďg, dus foto’s met blauwe lucht
kunnen we helaas niet maken. De Verboden Stad is machtig om te zien, vooral als
je bedenkt dat hier keizers eeuwen lang gewoond hebben en letterlijk vanachter
een muur regeerden. Het grote portret van Mao Zedong aan de Poort van de Hemelse
Vrede is trouwens echt immens. En als je wat dichterbij komt, blijkt de
moedervlekpukkel op zijn lip ook immens te zijn ;). Na de Verboden Stad gaan we
het Jiashang Park in, waar mooie planten en bloemen staan. Er is ook een
traditioneel theehuis, waar we een theeceremonie voorgeschoteld krijgen. Leuk om
te zien en om te proeven. We kopen wat thee voor thuis en werken ons weer naar
buiten. Als je eenmaal iets gekocht hebt, willen ze je veel meer verkopen. Na
deze ervaring gaan we lunchen in een ‘toeristenrestaurant’. Vreselijk! Alle
gidsen verzamelen hun groepen toeristen hier om chinees te lunchen. Onzettend,
oh wat voelen we ons de toerist! Het eten smaakt goed, alleen de
vogelnestjessoep (gemaakt van het spuug van bepaalde vogeltjes, echt waar) is
ronduit goor! Na de lunch gaan we richting het Zomerpaleis. Onderweg vraagt Loďs
of we weten hoe parels ‘gemaakt’ worden en voor we er erg in hebben stoppen
we bij een pearl factory. Een stukje video bij binnenkomst en een demonstratie
“hoe een oester te openen” en dan worden we naar boven geleid. Waar een
30tal verkoopstertjes achter rijen en rijen toonbanken met parelsnoeren staan te
glimlachen. Vreselijk! En of we uiteraard maar wat willen proberen he. Als ik
zeg dat ik absoluut niet van parels hou en mijn hele familie en vriendenkring
ook niet, taaien ze snel af. Uiteraard mogen we nog van harte rondkijken, maar
wij gaan met zijn vieren demonstratief op een stoel zitten, dus Loďs komt er
snel aan om dan nu echt naar het Zomerpaleis te gaan. Het is een mooi complex,
met pagodes, tuinen en vijvers. Nog
een paar mooie plaatjes gemaakt van een mooie chinese vijvertuin met van die
overdekte wandelpaden (letterlijk genomen uit The Last Emperor zoals we bij
thuiskomst gecheckt hebben). Ook een heel groot meer, waarover we met de
drakenboot terugvaren. De tempels kunnen we helaas niet in, want het zit niet in
het programma en Loďs stekkert vrolijk door… Na het Zomerpaleis gaan we terug
naar het hotel, waar we zo tegen vijven aankomen. We drinken een paar cocktails
in de hotelbar, je moet toch ergens van je geld afkomen (en zeker niet in de
parelfabriek)? Even opfrissen, het was vandaag toch
wel 28˚C en we moeten nog wat wennen aan de warmte na de siberische
vrieskou. We lopen weer de stad in om wat te eten en gaan uiteindelijk met twee
riksja’s naar een Italiaan. Daar hebben we zin in! Jammer dat de pizza wat
tegenvalt qua inhoud, maar de cappuccino is erg goed! Met een gewone taxi gaan
we terug naar het hotel, lekker in bad en dan naar bed.
Zondag 9 mei
Oei, ik voel me erg verkouden vandaag, Arthur heeft er ook last van. Hmm, buiten ziet het er triest uit, het motregent. En dat terwijl we naar de Muur gaan! Om half 9 staat Loďs weer op ons te wachten. Eerst naar de Mingtombes, waar de hele dynastie ligt begraven. Helaas weet Loďs ons onderweg nog even snel langs de jade-fabriek te lokken, mooi hoor, maar niet voor ons, gaan we nu verder? Bij de vallei van de tombes lopen we eerst een stukje Heilige Weg, waar vroeger het gevolg van de overleden keizer wel 7 kilometer achter de kist moest lopen naar het graf. De tombe die we bezoeken bestaat uit een poort, hal en nog zoiets; de echte tombe kan je niet in. In dit dal liggen 13 keizers begraven!
We vervolgen onze weg en lunchen weer op z’n chinees. Dit keer in een megatoeristenwinkel, waarachter het restaurant is. Uiteraard krijgen we ruim de tijd om te shoppen, maar dat willen we niet dus staan we nog een half uur buiten te wachten. We hebben ons wel wat beter bekwaamd in het ‘verkopertje ontwijken’. Dan gaan we eindelijk naar de Chinese Muur! Het weer is inmiddels zo mogelijk nog slechter geworden en we zien praktisch niks. De mooie beelden van die lange muur die door het landschap slingert, moeten we toch maar van de ansichtkaarten blijven halen… Maar wij hebben dus wel mooi op de Chinese Muur gelopen!!! Ontzettend steil (en glad door de regen); dat doe je niet voor je lol over meerdere kilometers. Na de aanschaf van de nodige (?) souvenirs worden we terug naar het hotel gereden. We weigeren om naar een zijdefabriek te gaan, we hebben genoeg van Loďs en haar fabrieken. Naar Beijing terug is nog geen uur rijden, maar door de spits naar het hotel doen we er een dik uur over. Moe en ontzettend suf van de autorit, het saaie weer en wat verkoudheid besluiten we in het hotel een frietje te bestellen en ’s avonds hier naar het theater te gaan! Het optreden bestaat uit twee delen: eerst een stukje pekingse opera met ‘gezang’, wat voor ons meer op kattengejank lijkt. Het tweede deel is een meer acrobatische groep, die een verhaal uitbeelden over de Apenkoning. Hierbij doen ze een soort martial arts en acrobatiek. Erg knap! De gezichten en kostuums zijn mooi en je kan de gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal goed volgen. We krijgen thee en wat hapjes bij de voorstelling, die bijna anderhalf uur duurt. Nog een drankje, even internetten en slapen.
Maandag 10 mei
Heerlijk uitgeslapen (geen Loďs die staat te wachten) en nog net voor sluitingstijd kunnen ontbijten. Vandaag beginnen we met shoppen! We lopen weer onze favoriete winkelstraat door om wat dingen te kopen. Goed afdingen hoort erbij (en dan nog heb je het gevoel dat je belazerd bent), maar we kopen alles voor voor ons acceptabele/goedkope prijzen. Als lunch toch een burgertje bij de Mac en dan naar de ‘westerse’winkelstraat met meer westerse (merk)winkels. We vinden dit stuk toch minder dan het echte chinese stuk stad, maar het ook zeker een stukje Beijing! We kriskrassen nog wat door steegjes en hutongs en splitsen dan onze wegen. Arthur en Sandra gaan terug naar het hotel en Teun en ik gaan nog naar het Jiashang Park om naar de tempel op de heuvel te klimmen voor een schitterend uitzicht over de stad! Nu zie je pas goed hoe groot de Verboden Stad eigenlijk is! We wandelen nog wat en lopen terug richting de Verboden Stad voor nog wat souvenirshopping. Ik laat een mooie naamtekening maken voor Floris en we kopen nog wat andere kadootjes. Terug naar het hotel en daarna eten. Met de taxi worden we naar een mongools restaurant gebracht dat echter niet meer blijkt te bestaan. Gelukkig weet de chauffeur nog iets: Maxim’s, een frans restaurant in ontzettende Art Deco-stijl. Heerlijk eten!
Dinsdag 11 mei
Vandaag de laatste echte vakantiedag L. Too bad… We gaan eerst naar de Peking Zoo, waar ze uiteraard een paar reuzenpanda’s hebben. Ook andere dieren gezien, maar de hokken zijn klein, oud en niet echt diervriendelijk. Het is vandaag prima weer, goede temperatuur voor korte mouwen, alleen wel bewolkt. Na de dierentuin gaan we naar het Hemelpark met ook weer mooie tempels en pagodes. Ook nog een keer met Arthur de Jiashang-heuvel beklommen en na weer wat verkopertjes te hebben doorgewerkt (2 for 1 dollar) met de taxi terug naar het hotel. Voor het eten gaan we naar het nr. 1 restaurant voor Peking Duck in Beijing. Hier eten we de echte Pekingeend die aan je tafel gesneden wordt. De kop is een delicatesse (?!). De naakte eenden hangen een eindje verder aan haken, autsj. We krijgen verschillende eendgerechten opgediend, waarvan het pure vlees me het best smaakt. De Pekingeend wordt traditioneel gegeten in een soort pannenkoekje met een soort ketjapsaus… op zich goed te doen. De Chinezen houden dan het meest van het vette gedeelte van de eend, dat stuk dat net onder de huid zit en wij vooral laten liggen. Bah! Het is allemaal wel te eten, maar wij zullen het niet snel nog een keer doen! Na het eten nog voor een laatste keer door ons favoriete winkelstraatje voor de echte allerlaatste souvenirs en daarna nog even naar Bar Street voor een laatste drankje. Om 22.30 uur zijn we moe en gaan we naar het hotel terug om in te pakken en te slapen. Morgen vroeg op om naar het vliegveld te gaan…
Woensdag 12 mei
En zo eindigt dan ons grote avontuur… We vliegen bijna exact de route terug zoals we die met de trein gekomen zijn… Dit was onze Grote Rode Treinreis!!! Ni haô en Spasiba!!!
Rusland: 30 jaar terug in de tijd
Mongolië: het Wilde Oosten
China: one big chinatown